John Vanore, “Stolen Moments”

Προσφυγή σε δοκιμασμένο υλικό λόγω έλλειψης νέου ρεπερτορίου; Ένας ακόμη φόρος τιμής σε έναν αγαπημένο δημιουργό; Επιστροφή στο παρελθόν και επαναπροσέγγισή του; Όπως και να δει κανείς το αφιερωμένο στον Oliver NelsonStolen Moments” (Acoustical Concepts), θα καταλήξει ότι ο τρομπετίστας John Vanore έκανε αυτή τη δουλειά με μεράκι και ότι αξίζει να ακουστεί.

Παρ' όλο που έφυγε μόλις στα 43 του (το 1975) ο Oliver Nelson, εκτός από το πασίγνωστο και εμβληματικό κομμάτι που έδωσε και τον τίτλο του στο άλμπουμ, άφησε μεγάλο σε όγκο και σημαντικότατο έργο. Το έργο αυτό αλλά και η προσωπικότητα του σαξοφωνίστα, συνθέτη και ενορχηστρωτή, έπαιξαν καθοριστικό ρόλο στην πορεία του Vanore, μιας και η γνωριμία μαζί του σε ένα καλοκαιρινό camp τον έπεισε να ασχοληθεί αποκλειστικά με τη μουσική. Η δε πρώτη μπάντα που έφτιαξε πήρε το όνομα Abstract Truth, από το κλασικό και γνωστότερο άλμπουμ του Nelson “Blues and the abstract truth”.

Τα εννιά κομμάτια του Stolen Moments είναι είτε συνθέσεις του Nelson, είτε στάνταρντς που τα είχε ενορχηστρώσει σε διάφορα άλμπουμ του, κυρίως από τα μέσα της δεκαετίας του '60 και μετά, τα οποία ο τρομπετίστας τα ξανακοίταξε με τη δική του ματιά. “Δεν θα έπαιρνα ποτέ τις ενορχηστρώσεις του Oliver Nelson και να τις ηχογραφήσω” λέει. “Κράτησα την ταυτότητα και την ουσία της μουσικής του αλλά τις έφτιαξα με τον δικό μου τρόπο. Προσπαθώ να πω την ιστορία του με δικές μου λέξεις”.

Βασικό ρόλο στον τρόπο που μεταχειρίζεται το υλικό αυτό παίζει η επιλογή των οργάνων και φυσικά των μουσικών, μεταξύ των οποίων συναντάμε γνωστούς και ικανότατους σολίστες. H 15μελής του ορχήστρα περιλαμβάνει 10 πνευστά, από τα οποία 4 τρομπέτες και δύο τρομπόνια και παραδόξως μόνο 2 σαξόφωνα αλλά 2 french horn. Ενορχηστρωτικά ο Vanore βρίσκεται πάντοτε κοντά στην παράδοση, χωρίς να χρησιμοποιεί εξεζητημένα μέσα και τεχνικές. Δεν τον ενδιαφέρει να πρωτοτυπήσει, αλλά δουλεύει καλά και με μέτρο αυτά που κατέχει βαθιά εδώ και χρόνια. Με κοφτές γραμμές των πνευστών που επανέρχονται κάθε τόσο, εντείνει τη ρυθμική κίνηση του γνωστού “A Taste of Honey” αφήνοντας συνεχώς μόνο με το rhythm section το δυναμικό τενόρο του Bob Malach. Αρκετά ασυνήθιστη η εξέλιξη του “Stolen Moments” με διαδοχή στο σολάρισμα αντίστροφη από τη συνήθη, αφού μετά το θέμα αυτοσχεδιάζουν πρώτα ο Mike Richmond στο κοντραμπάσο, στη συνέχεια ο Jim Ridl στο πιάνο και τέλος ο ίδιος ο Vanore στην τρομπέτα. Γραμμένο για τον μεγάλο σαξοφωνίστα Gato Barbieri, το “El Gato”, δίνει προτεραιότητα στα σαξόφωνα που σολάρουν εντυπωσιακά και με μεγάλη ενέργεια, αρχικά το τενόρο του Malach και μετά το άλτο του Steve Wilson, ο οποίος είναι και εκείνος που έχει την αυτοσχεδιαστική μερίδα του λέοντος στο άλμπουμ με τέσσερα σόλο. Στην πολύ σύντομη (μόλις 2:30 λεπτών) εκτέλεση του “Greensleevesτην εισαγωγή και το θέμα παίζουν μόνα τους χωρίς ρυθμική συνοδεία τα πνευστά, για να αναλάβει να οδηγήσει το κομμάτι ως το τέλος το ευκίνητο γλίστρημα από το τρομπόνι του Ryan Keberle. Η πιο σύνθετη ενορχήστρωση του Vanore έρχεται με τη γρήγορη κίνηση του “Blues and the abstract truth”, με διαδοχικές γραμμές των πνευστών που απλώνονται η μια πάνω στην άλλη, ενώ η τρομπέτα του Dave Ballou με γρήγορες, ψηλές νότες έρχεται να δημιουργήσει μεγάλη ένταση με την αντιπαράθεσή της με τα υπόλοιπα πνευστά, δίνοντας τη θέση της στον Danny Gottlieb για ένα εκτεταμένο σόλο ντραμς.

http://johnvanore.net

Tags: