Sonny Rollins - Όταν η σάτιρα καταντά προσβολή

Τον περασμένο Ιούνιο ο New Yorker δημοσίευσε ένα σατιρικό κείμενο του Django Gold για τον Sonny Rollins (διαβάστε εδώ ολόκληρο το άρθρο από την ιστοσελίδα του περιοδικού).

Στο κείμενο αυτό όπου ο μεγάλος σαξοφωνίστας (που πρόσφατα γιόρτασε τα 84α γενέθλιά του) μιλούσε δήθεν για τον εαυτό του, ανέφερε μεταξύ άλλων: "Το σαξόφωνο ακούγεται απαίσια. Σαν φοβισμένο γουρούνι" και παρακάτω "Η τζαζ μπορεί να είναι το πιο βλακώδες πράγμα που ανακάλυψε κανείς. Η μπάντα ξεκινά ένα τραγούδι, αλλά μετά όλα διαλύονται και οι μουσικοί παίζουν ό,τι θέλουν για όσο αντέξουν".

"Δεν ξέρω γιατί συνεχίζω, η αδράνεια φαντάζομαι" συνεχίζει, για να καταλήξει "Κυκλοφόρησα κάπου 50 άλμπουμ, έγραψα εκατοντάδες τραγούδια, έπαιξα ο Θεός ξέρει σε πόσα σέσιον. Κάποιες από τις ηχογραφήσεις μου βρίσκονται στη βιβλιοθήκη του Κονγκρέσου. Θα έπρεπε να κάψουν αυτό το κτήριο. Μισώ τη μουσική. Σπατάλησα τη ζωή μου".

Το άρθρο όπως είναι φυσικό προκάλεσε την αντίδραση πολλών φίλων της τζαζ και του ίδιου του Sonny Rollins που είπε ότι "Δεν είναι καλά όλα όσα σχετίζονται με την τεχνολογία. Ένας από τους ήρωές μου, ο Άλντους Χάξλεϊ είχε πει ότι η τεχνολογία είναι ο γρηγορότερος τρόπος για να πας προς τα πίσω και αυτό ακριβώς συμβαίνει. Όταν η πληροφορία διαδίδεται στον κόσμο με τέτοια ταχύτητα ... σημαίνει ότι δεν υπάρχει πια αλήθεια".

Διαβάστε ολόκληρη την απάντηση του σαξοφωνίστα εδώ.

Tags: