Henry Spencer and Juncture, “The Reasons don't Change”

Λατρεύει τους τραγουδιστές-τραγουδοποιούς και συχνά όταν συνθέτει έχει στο μυαλό κάποιους στίχους, πιστεύοντας ότι οι στίχοι κάνουν τις προθέσεις του δημιουργού πιο ξεκάθαρες και την επικοινωνία με τον ακροατή πιο ανοιχτή και άμεση. Μέσα από αυτό το πρίσμα ερμηνεύουμε και την εικόνα του εξωφύλλου στο “The Reasons don't Change” (Whirlwind Recordings), το ντεμπούτο του Henry Spencer. Το κολάζ που δείχνει τον νεαρό Βρετανό -γεννήθηκε στο Wiltshire το 1990- με την τρομπέτα στα χέρια να πατά με το ένα πόδι στην ερημιά της εξοχής και με το άλλο στο πολυσύχναστο κέντρο της πόλης, θα μπορούσε να παραλληλιστεί με τη μοναχική διαδικασία της σύλληψης και της δημιουργίας, σε σχέση με τη συλλογικότητα της ερμηνείας μαζί με τους συνεργάτες μπροστά στο κοινό.

Και τα δέκα κομμάτια του άλμπουμ είναι συνθέσεις του Spencer. Κομμάτια που στην πλειοψηφία τους δεν βασίζονται σε πολύπλοκες μελωδίες και εναλλαγές ακόρντων, αλλά αναπτύσσονται πάνω σε ένα μοτίβο που επιμένει να επαναλαμβάνει το πιάνο του Matt Robinson ή ένα ριφ της κιθάρας με έντονη ροκ χρειά του Nick Costley-White. Σύνηθες σημείο αιχμής είναι η τρομπέτα του άψογα καταρτισμένου νεαρού, που έχει προτίμηση στις κρατημένες υψηλές νότες, θυμίζοντας πολύ συχνά την τεχνική του Christian Scott. Το εντυπωσιακότερο κομμάτι “Introduction / Hindsight Can Wait” έρχεται με την έναρξη του CD. Η τρομπέτα ξεκινά με έναν bluesy μονόλογο που αμφιταλαντεύεται ανάμεσα σε αργές μελωδικές φράσεις και οργισμένες κορώνες, ώσπου στο τελείωμα μιας κρατημένης νότας να μπει με απρόσμενη ένταση όλο το κουιντέτο. Ένταση που χαλαρώνει πριν από κάθε σόλο, για να φτάσει και πάλι στην κορύφωση, πρώτα από την τρομπέτα, ύστερα από το πιάνο και τελικά από την κιθάρα, και τις τρεις φορές με έξοχη ρυθμική δουλειά από τον ντράμερ David Ingamells. Το παιχνίδισμα της εναλλαγής ανάμεσα στον λυρισμό και τα ξεσπάσματα, την ένταση που φτάνει στο κόκκινο και την κατακόρυφη χαλάρωση, συνεχίζεται πετυχημένα στη μεγαλύτερη διάρκεια του άλμπουμ. Ιδιαίτερα στο “Eulogy (Goodbye Old Chap)”, όπου η κατήφεια σπάει με ένα νευρικό ριφ της κιθάρας και το “The Survivor And The Descendant” -το ένα από τα δύο κομμάτια στα οποία συμμετέχει το κουαρτέτο εγχόρδων Guastalla Quartet- που ενορχηστρωτικά είναι η πιο φιλόδοξη στιγμή για το δυνατό ντεμπούτο του τρομπετίστα.

https://www.henryspencermusic.com

Tags: