Chris McCarthy, “Sonder”

Γνωρίζουμε πολύ λίγα για τον Chris McCarthy. Κάποιες από τις πληροφορίες που αντλούμε από διάφορες ιστοσελίδες (ακόμη και η δική του δεν είναι πολύ κατατοπιστική) λένε ότι είναι πιανίστας και κιμπορντίστας, κατάγεται από το Σιάτλ, σπούδασε στο New England Conservatory της Βοστόνης και το “Sonder” (Red Piano Records) είναι η πρώτη του δουλειά. Μια πρώτη δουλειά που έχει να πει πολλά για το ταλέντο του νεαρού μουσικού.

Τα επτά κομμάτια που περιλαμβάνει το σχετικά μικρής διάρκειας (39 λεπτών) άλμπουμ, αποκαλύπτουν τα εκλεκτικά γούστα του McCarthy, που ανοίγονται προς πολλές κατευθύνσεις. Τα τρία από αυτά είναι διασκευές που δύσκολα θα τις δούμε να συνυπάρχουν κάπου αλλού: το “Ugly Beauty” του Thelonious Monk επενδυμένο με στίχους της ποιήτριας Diane Di Prima, το “Deseparecere” του ποστ πανκ γκρουπ Deerhoof και το “Anyone Who Knows What Love is” της Irma Thomas. Για να ταιριάξει τις “περίεργες” επιρροές του χρησιμοποιεί ένα κουιντέτο που εκτός από τον ίδιο στα πλήκτρα, περιλαμβάνει τον Max Light στην ηλεκτρική κιθάρα, τον Simon Wilson στο κοντραμπάσο, τον Jongkuk Kim στα τύμπανα και την Carrie Furniss στα φωνητικά. Με αυτήν τη μίξη ηλεκτρικού και ακουστικού ήχου μετασχηματίζει την ηλεκτρονική ποπ του “Deseparecere” σε έναν ιδιόμορφο συνδυασμό jazz fusion, avant-garde και drum 'n' bass, πάνω από στον οποίο η Furniss τραγουδά τους ισπανικούς στίχους σαν να προέρχονται από ένα μεσαιωνικό τραγούδι. H απαγγελία στο “Ugly Beauty” γίνεται εξ' ολοκλήρου με χαλί την επαναλαμβανόμενη γνωστή μελωδία του Monk και κορυφώνεται με τους κεντρικούς στίχους “The only war that matters is the war against the imagination, all other wars are subsumed in it”, ενώ ο McCarthy παρεμβάλλεται με ένα πανέμορφο σόλο, στο οποίο τα πλήκτρα του έχουν τις κρυστάλλινες αντηχήσεις του βιμπράφωνου. Στo “Anyone Who Knows What Love Is”, που χωρίς να απομακρυνθεί από το πρώιμο τραγούδι της Irma Thomas μοιάζει να έχει προσαρμοστεί για μια ταινία του David Lynch, είναι η σειρά του νεαρού Max Light για ένα όμορφο σόλο. Από τα original κομμάτια πιο ιδιόμορφο είναι το πειραματικο “Intro” με αφηρημένα μουσικά σχεδιάσματα και χωρίς λέξεις τραγούδι. Τα υπόλοιπα τρία είναι μπαλάντες με δυνατές μελωδίες που θα ταίριαζαν κάλλιστα σε ποπ τραγούδια, κατευθύνονται όμως αλλού χάρη στην ιδιαίτερη έκφραση της Furniss και την ερμηνευτική δεινότητα που διαθέτουν οι τέσσερις οργανίστες του γκρουπ.

http://chrismccarthymusic.com

Tags: