Scheen Jazzorkester, συλλογική πορεία

Η Scheen Jazzorkester είναι μια νορβηγική big band που δημιουργήθηκε στις αρχές αυτής της δεκαετίας στο Skien (παλιότερα ονομαζόταν Scheen), μια πόλη νότια του Όσλο. Από τα 13 μέλη που αριθμεί στη σημερινή της σύνθεση δεν φαίνεται κάποιο να διατηρεί σταθερό ρόλο ηγέτη. Αυτό τουλάχιστον διαπιστώνουμε στις δύο τελευταίες δουλειές της, που κυκλοφόρησαν με διαφορά λίγων μηνών από τη Losen Records. Σε καθένα από αυτά τα αλμπουμ βλέπουμε και κάποιο από τα μέλη να υπογράφει όλες τις συνθέσεις, το δε όνομά του να φιγουράρει στο εξώφυλλο δίπλα σε εκείνο της ορχήστρας.

Στο “Fjon” ο ρόλος αυτός ανήκει στον πιανίστα Rune Klakegg, που με αφορμή τα εξηκοστά του γενέθλια ανέλαβε να παρουσιάσει με την ορχήστρα δικά του κομμάτια σε ένα εορταστικό event. Στη συνέχεια, τον Ιανουάριο του 2016, τα ηχογράφησαν στο στούντιο και έτσι προέκυψε αυτό, το τρίτο άλμπουμ της Scheen Jazzorkester. Ο Klakegg, που φαίνεται ότι έχει κλασική παιδεία, ξεκινά με το “Achille” -ένα κομμάτι αρχικά γραμμένο για πιάνο και αφιερωμένο στον Debussy (το πλήρες μικρό του όνομα ήταν Claude-Achille)- πάνω στα ιμπρεσιονιστικά χρώματα του οποίου δένουν όμορφα το σόλο από το σοπράνο σαξόφωνο του André Kassen που αρχικά μοιάζει να μιμείται το κλαρινέτο κι ύστερα από την τρομπέτα του Thomas Johansson. Ο Rob Waring, που συμμετέχει ως guest, με το βιμπράφωνό του -ένα όργανο όχι πολύ συνηθισμένο στις big band- δίνει μια ιδιαίτερη αίσθηση ευαισθησίας, ιδίως με τα σόλο του στην μπαλάντα “Din Meg” και το λεπτό λάτιν “Blub Club”. Η ενορχήστρωση του “Det Er Noe Muffens Her” έχει έντονο άρωμα Gil Evans, ενώ μια έξυπνη και πρωτότυπη διασκευή του “Moon River”, με την Nina Gromstad στα φωνητικά, συμπληρώνει το original υλικό μιας δουλειάς όπου κυριαρχεί το μέτρο και η ισορροπία.

Η σκυτάλη δόθηκε από τον Klakegg στον ντράμερ Audun Kleive για το “PoliturPassiarer”, ή μάλλον το ανάποδο, αφού αν και αυτό το άλμπουμ κυκλοφόρησε πιο πρόσφατα η ηχογράφηση προηγήθηκε εκείνης του “Fjon”. Ο Kleive έχει επίσης την ιστορία του που ξεπερνά τη Νορβηγική σκηνή. Λίγο πολύ της ίδιας γενιάς (στα 55 αυτός) με τον Klakegg έχει συμμετάσχει σε αρκετές δεκάδες ηχογραφήσεις, δικές του, αλλά και του Terje Rypdal, της Marilyn Mazur, του Anders Jormin, του Dhafer Youssef και πολλών ακόμη.

Το συνολικό κόνσεπτ περιλάμβανε 9 μέρη, διαιρεμενα με τη σειρά τους σε μικρότερα, από τα οποία μόνο τα 5 -και όχι αριθμημένα στη σειρά- “χώρεσαν” στο άλμπουμ. Ως ντράμερ ο Kleive, δικαιολογημένα εστιάζει στον ρυθμό, πριν δε από κάθε μέρος παρεμβάλλει ένα σύντομο σόλο ντραμς πρελούδιο, έτσι για να δώσει τον τόνο. Όμως η δουλειά του αυτή κλίνει εσκεμμένα προς την κλασική μουσική, στηριζόμενη κυρίως στα γραμμένα μέρη, χωρίς να λείπουν βέβαια και οι αυτοσχεδιαστικές στιγμές. Έχει ενδιαφέρον η περιγραφή του στο κείμενο που υπάρχει στο CD: “Η αρχική ιδέα ήταν να συνθέσω/ενορχηστρώσω και ρυθμικά και αρμονικά τι συμβαίνει “μέσα” στο ντραμ-σετ μου, τα μοτίβα και τις κινήσεις που απλώνονται μεταξύ δύο χεριών και δύο ποδιών. Τα όργανα (εκτός από τα τύμπανα) θα μπορούσαν τότε να δράσουν σαν 'ντράμερ μεγάλου συνόλου' και να κάνουν πολλή από τη δουλειά που κάνει παραδοσιακά ένας ντράμερ, επιτρέποντάς μου έτσι να κινούμαι πιο ελεύθερα γύρω από τις συνθέσεις”. Εν ολίγοις όλα είναι προέκταση όσων ορίζονται από τα τέσσερα άκρα του ντράμερ και οι συνθέσεις του -στην πλειοψηφία τους μεταξύ δύο και τριών λεπτών- έξυπνα και με φαντασία ενορχηστρωμένες με τη βοήθεια του τρομπονίστα Magne Rutle, κινούνται με κινηματογραφική εξέλιξη χωρίς να κουράζουν τον ακροατή.

http://www.losenrecords.no

Tags: