Η συνθετική αφήγηση της Chelsea McBride

Περνάμε αμέτρητες ώρες της ζωής μας μετακινούμενοι - με λεωφορεία, τρένα, αεροπλάνα, αυτοκίνητα, ταξιδεύοντας διαρκώς προς νέους προορισμούς αναζητώντας τι μπορούν να μας φέρουν οι τόποι. Κάποιες φορές ταξιδεύουμε για δουλειά, άλλες για ευχαρίστηση, άλλες από ανάγκη. Αλλά είμαστε πάντα σε κίνηση.... Το Socialist Night School σε πηγαίνει σε ένα μακρινό ταξίδι ως το τέλος της φαντασίας σου - φανταστικά τοπία, εσωτερικός διάλογος, ηχώ της μνήμης - κι όταν το σώμα σου τελικά φτάσει, σε φέρνουμε πίσω”. Με αυτά τα λόγια μάς καλωσορίζει η Chelsea McBride στο δισκογραφικό της ντεμπούτο “The Twilight Fall” (Browntasauras Records).

Τον προηγούμενο μήνα η σαξοφωνίστα από το Βανκούβερ έκλεισε τα 25, κι όμως εκτός από το Socialist Night School, την πλήρη σε σύνθεση big band που διατηρεί στο Τορόντο ήδη εδώ και 5 χρόνια, ηγείται δύο ακόμη σχημάτων: του ποπ γκρουπ Chelsea and the Cityscape και του Chelsea McBride Group, ενός τζαζ τρίο (μερικές φορές κουαρτέτου).

Το “The Twilight Fall” συνιστά ένα μεγαλεπίβολο πρότζεκτ για την McBride. Δεν είναι μόνο το ότι συνέθεσε όλα τα κομμάτια, έγραψε τις ενορχηστρώσεις, διηύθυνε τη 19μελή ορχήστρα και έπαιξε τενόρο σαξόφωνο κάνοντας μάλιστα μερικά πολύ όμορφα σόλο, αλλά και το ότι συνδέει το άλμπουμ με την ιδέα ενός ολοκληρωμένου κόνσεπτ: να φτιάξει ένα σάουντρακ για τον κύκλο της ζωής. Καθένα από τα δέκα κομμάτια αναφέρεται σε μια φάση της πορείας του ανθρώπου, ξεκινώντας από τα πρώτα του βήματα και φτάνοντας ως τα γεράματα, συνοδεύοντάς τα μάλιστα με άκρως παραστατικά σχόλια για το πώς θα της άρεσε να τα πλάσει στη φαντασία του ο ακροατής. Να για παράδειγμα πώς περιγράφει το “Smooth”: “Είσαι εικοσιενός και πέρασες τη χειρότερη μέρα ολοκληρης της ζωής σου. Έτσι χτυπάς το μπαρ που βρίσκεται στο δρόμο της επιστροφής για το σπίτι για να αρπάξεις ένα ποτό. Κι όμως τότε είναι που βρίσκεις τον εαυτό σου να προσπαθεί να επανορθώσει με το τελευταίο πρόσωπο που θα ήθελες να συναντήσεις απόψε”.

Όμως και χωρίς τις “οδηγίες” η μουσική από μόνη της, με πλήθος από ιδέες και επιρροές, άψογα δομημένες σε ένα εντυπωσιακά ώριμο έργο, είναι αρκετή για να παρασύρει τον ακροατή. Η McBride έχει γράψει μερικές πανέμορφες μελωδίες. Το θέμα του “Foot in Mouth”, η σύντομη ονειρική μπαλάντα “Ambleside”, που την ακούμε σε δύο εκδοχές τραγουδισμένη από τη φωνή του Alex Samaras (σε στίχους -ποιου άλλου- της McBride) και το ρεφρέν του “Smooth” καρφώνονται αμέσως στο μυαλό. Το “Intransitory” παίρνοντας τόνο από τις τρεις νότες που ακούγονται καθώς ανοιγοκλείνουν οι πόρτες των βαγονιών στο μετρό του Τορόντο, δίνει την αίσθηση της διαρκούς κίνησης και της εναλλαγής των εικόνων. Έξοχο το στήσιμο και του “Arrival Of The Pegasus” με την ένταση που δημιουργείται από το επαναλαμβανόμενο beat πιάνου - μπάσου - ντραμς και τις αλλεπάλληλες γραμμές των πνευστών. Η φωνή του Samaras δοκιμάζει να μας δείξει και πάλι ονειρικές εικόνες στο “In Dreams” στις οποίες παρεισφρύει ένα κρεσέντο από την τρομπέτα του Brownman Ali και το τενόρο του Patrick Smith, ενώ θυμίζοντας Stevie Wonder, με το ζωηρό σόουλ “Something Simple” οδηγεί σε ένα αισιόδοξο κλείσιμο την ολοκλήρωση του ταξιδιού.

https://crymmusic.com

Tags: