Jihye Lee, “April”

Το ναυάγιο του φέρι μποτ Sewol είναι μια από τις μεγαλύτερες ναυτικές τραγωδίες της Νότιας Κορέας. Όταν βυθίστηκε στα ανοιχτά του νησιού Jindo τον Απρίλιο του 2014, με αποτέλεσμα να χάσουν τη ζωή τους πάνω από 300 άνθρωποι, στην πλειοψηφία τους μαθητές, η Κορεάτισα Jihye Lee βρισκόταν στη Βοστόνη, όπου σπούδαζε τζαζ σύνθεση και τραγούδι στο Berklee. Παρακολουθώντας από μακριά τα γεγονότα και θρηνώντας για τη συμφορά της πατρίδας της, συνειδητοποίησε ότι δυο συνθέσεις που είχε ολοκληρώσει εκείνη την εποχή, το “April Wind” και το “Deep Blue See” αποδεικνύονταν κατά έναν τραγικό τρόπο προφητικά. Αυτό την ώθησε να συνεχίσει το γράψιμο για να ολοκληρώσει ένα έργο που θα αντανακλούσε τα συναισθήματά της, αλλά και θα επιχειρούσε να μετατρέψει τον θρήνο σε τέχνη. Το υλικό συμπληρώθηκε με τέσσερα ακόμη κομμάτια και το “April”, έγινε το ντεμπούτο της στην αμερικάνικη ήπειρο.

Το έργο εκτελείται από εικοσαμελή ορχήστρα, αποτελούμενη από μουσικούς που στην πλειοψηφία τους δουλεύουν στο Berklee. Ανάμεσά τους ο Sean Jones, guest σολίστας στο φλούγκελχορν, ο τρομπετίστας Greg Hopkins που είναι και συμπαραγωγός, ο μπασίστας John Lockwood και ο ντράμερ Mark Walker. Υπάρχουν φυσικά αρκετά σόλο μέσα στη μια ώρα περίπου που διαρκεί το άλμπουμ. Η έμφαση όμως δίνεται στη γραφή, την ενορχήστρωση, τους προσεγμένους συνδυασμούς οργάνων και χρωμάτων. Με ένα στιλ που θυμίζει μεγάλους bandleader της εποχής μας, όπως η Maria Schneider και χωρίς νύξεις στην παράδοση της πατρίδας της, η Lee προσπαθεί κομμάτι με κομμάτι να αποδώσει την εξέλιξη της θλιβερής ιστορίας και τη διαδοχή των συναισθημάτων. Γαλήνη και ανοιξιάτικη αισιοδοξία κατά την έναρξη του ταξιδιού στο “April Winds”, με τη φωνή της leader να τραγουδά τη μελωδία και σολάροντας το πιάνο του Alain Mallet να κινείται σαν το γλίστρημα του πλοίου πάνω στο νερό. Τα ανήσυχα προμηνύματα έρχονται με την υποβόσκουσα ρυθμική ένταση του “Sewol Ho” και την ανήσυχη συνομιλία ανάμεσα στην τρομπέτα του Hopkins και το τρομπόνι του Jeff Galindo. Η ένταση καταλαγιάζει προσωρινά στο “Deep Blue See” και πάλι με την αισθαντική και υπνωτιστική φωνή της Lee και το αβίαστο φύσημα του Rick DiMuzio στο τενόρο. Το “Whirlwind” φέρνει την ταραχή από την έναρξή του με τη νευρική κίνηση του rhythm section που ξεσπά σταδιακά με ηχηρές φανφάρες των πνευστών. Οι ερινύες περιφέρονται απειλητικές κι επίμονες σε ένα παρατεταμένο μαρς, με το σόλο της κιθάρας (Bruce Bartlett) να μπλέκεται με εκείνο του σοπράνο (DiMuzio) στο “Guilty”. Η σουίτα κλείνει με το “You Are Here (Every Time I Think Of You)” και το γλυκόπικρο φύσημα του Sean Jones στο φλούγκελχορν που μοιάζει να έρχεται για να απαλύνει τον πόνο.

Η Jihye Lee με τη φιλόδοξη όσο και επιβλητική αυτή δουλειά της δείχνει ότι έχει το ταλέντο να αναδειχτεί σε μια σημαντική φωνή της big band jazz.

http://jihyemusic.com

Tags: