Dwiki Dharmawan, κοσμοπολίτικο μπατίκ

Αν και πρόκειται για έναν από τους σημαντικότερους μουσικούς μιας από τις πολυπληθέστερες χώρες του κόσμου, δεν ξέρω πόσο θα είχε βγει το όνομα του Dwiki Dharmawan έξω από τα σύνορα της Ινδονησίας, χωρίς την Moonjune records του Leonardo Pavkovic. Της εταιρείας που τα τελευταία χρόνια έχει κυκλοφορήσει τις δουλειές πολλών ακόμη αξιόλογων καλλιτεχνών του μεγάλου πολυνησιακού συμπλέγματος, όπως του Tohpati, των SιmakDialog, του Andre Dinuth και του Dewa Budjana.

Το ντεμπούτο του πενηντάχρονου σήμερα πιανίστα και κιμπορντίστα για την Moonjune είχε γίνει το 2015 με το “So Far So Close”, με τη συμμετοχή μιας dream team του fusion: του Jimmy Haslip, του Jerry Goodman, του Chad Wackerman και δύο εκ των προαναφερθέντων άσσων της ταστιέρας από την πατρίδα του, του Tohpati και του Budjana. Χωρίς να του λείπει τελείως ο ηλεκτρισμός, το “Pasar Klewer” δείχνει μια αρκετά διαφορετική πλευρά του Dharmawan, που εδώ περιορίζεται μόνο στο ακουστικό πιάνο. Διπλό και με 11 κομμάτια στην πλειοψηφία τους μεγάλης διάρκειας, παρουσιάζει ένα άλλου είδους μουσικό ψηφιδωτό, φιλοξενώντας κι αυτό μια εντυπωσιακή πολυεθνική ομάδα μουσικών. Τους Ισραηλινούς και αγγλοθρεμμένους Asaf Sirkis (ντραμς), Yaron Stavi (ακουστικό και ηλεκτρικό μπάσο) και Gilad Atzmon (κλαρινέτο, σοπράνο σαξόφωνο), δυο σπουδαίους κιθαρίστες, επίσης εγκατεστημένους στην Αγγλία, τον Αμερικανό Mark Wingfield και τον Ελβετό Nicolas Meier, τον Ιταλό βοκαλίστα Boris Savoldelli, δυο Ινδονήσιους βοκαλίστες και ένα σύνολο μουσικών του γκαμελάν.

Ο πήχης μπαίνει ψηλά από το πρώτο κομμάτι. Ο τίτλος του -τίτλος και του άλμπουμ- που προέρχεται από την πολυσύχναστη και γνωστή για τα μπατίκ αγορά της Ιάβας, η οποία απεικονίζεται στο εξώφυλλο του CD, αντιπροσωπεύει με τον καλύτερο τρόπο την πληθωρικότητα της προσέγγισης του Dharmawan. Funk, rock, modal και free jazz, ανατολίτικη παράδοση και gamelan, συναντιούνται μέσα από ένα περίτεχνα δομημένο και πολύχρωμο μωσαϊκό και με εκπληκτικές ερμηνείες από όλους τους συμμετέχοντες. Ακόμη και ο ήχος του Canterbury μπαίνει στο παιχνίδι με το “Forest” του Robert Wyatt, σε δύο μάλιστα διασκευές, μια ορχηστρική με την κιθάρα του Wingfield σε μεγάλη φόρμα και μια με τα ιδιαίτερα φωνητικά του Savoldelli. Εντυπωσιακή η διασκευή και του παραδοσιακού “Lir Ilir”, όπου μέσα στα 12 λεπτά του παρελαύνουν στη σειρά μια εξωτική εισαγωγή από τη φωνή της Peni Candra Rini και το τρίχορδο rebab του Aris Daryono, ένα λυρικό ακουστικό πρελούδιο του  Dharmawan, δυνατό up tempo σουινγκάρισμα για πιάνο τρίο, μέχρι την είσοδο της ακουστικής κιθάρας του Meier που σολάρει σε ταχύτητες McLaughlin, ενώ στο υπόβαθρο έχει μπει και η φωνή της Rini και χαμηλόφωνο κλείσιμο με την ορχήστρα κρουστών Gamelan Jess Jegog. Ο λυρισμός φτάνει σε μεγάλα ύψη και με το κλαρινέτο του Atzmon στο “Bubuy Bulan”, όπως και με το σοπράνο του στο πανέμορφο “Frog Dance”, ένα από τα πιο εμπνευσμένα κομμάτια αυτής της δουλειάς στην οποία δυσκολεύεται κανείς να βρει κάποιο ψεγάδι.

http://www.moonjune.com

Tags: