Norbert Stein, ποιητική αδεία

Τριάντα χρόνια συμπληρώνει φέτος ο γερμανός σαξοφωνίστας Norbert Stein από τότε που ξεκίνησε να δουλεύει με την ετικέτα Pata Music που δημιούργησε ο ίδιος. Επηρεασμένος από την επινόηση του Αλφρέντ Ζαρρύ ότι κάθε γεγονός είναι μοναδικό και διέπεται από δικούς του ξεχωριστούς νόμους, που την ονόμασε “Παταφυσική”,  δίνει αυτόν τον προσδιορισμό στη μουσική του (Pata Music) και στα γκρουπ του (Pata Messengers, Pata On The Cadillac; Pata, Horns & Drums κ.α.), προφανώς θεωρώντας ως κάτι ανάλογο τη μοναδικότητα που προσδίδει στην τέχνη του η αυτοσχεδιαστική της φύση.

Όπως λέει κι ο τίτλος, στο “Das Karussell: Norbert Stein Pata Messengers Play Rainer Maria Rilke”, το 22ο άλμπουμ του από το ξεκίνημα της Pata Music, ο Stein καταπιάνεται με την ποίηση του Ρίλκε. Όχι όμως μελοποιώντας την, ούτε επενδύοντας την απαγγελία με μουσική, αλλά αφήνοντας πρώτη τη νεαρή ηθοποιό Ingrid Noemi Stein (κόρη του;) να απαγγείλει με καθαρό και υποβλητικό τόνο οκτώ ποιήματα, καθένα από τα οποία ακολουθείται από μια δική του εμπνευσμένη από τους στίχους σύνθεση. Το γκρουπ που τον περιβάλλει, εν προκειμένω οι Pata Messengers, είναι ένα κουαρτέτο που συμπληρώνεται από τον κιθαρίστα Nicola Hein, τον μπασίστα Joscha Oetz και τον ντράμερ Etienne Nillesen.

Προσαρμοσμένος στο ύφος του ποιητή ο Stein περιορίζει κάπως τη συνήθη ροπή του προς τα άκρα και γίνεται πιο λυρικός από ποτέ. Ιδίως στην μπαλάντα “Fragst Du Mich: Was War In Deinen Träumen” όπου φυσά στο τενόρο μια υπέροχη μελωδία πάνω από τις άρκο γραμμές του Oetz, ή στο εξίσου λεπτεπίλεπτο “Freilich Ist Es Seltsam, Die Erde Nicht Mehr Zu Bewohnen” με διακριτική υπόκρουση από τις αραιές γραμμές του μπάσου και τα σκουπάκια του Nillesen. Με αρκετά διαφορετική προσέγγιση το θέμα του “Lösch Mir Die Augen Aus: Ich Kann Dich Sehen -στο οποίο υπεισέρχεται για λίγο και η εισαγωγή του “A Night in Tunisia”- θυμίζει τις επηρεασμένες από τα spiritual μελωδίες του Albert Ayler και το “Ich Fürchte Mich So Vor Der Menschen Wort” βαδίζει πάνω στη θεματολογία του Ornette Coleman. Η εξέλιξη και στις δύο αυτές συνθέσεις είναι ανάλογη καταλήγοντας σε ομαδικούς και θορυβώδεις αυτοσχεδιασμούς. Αρκετά πιο συγκρατημένος στο “Graue Liebesschlangen” κινείται χαριτωμένα χρησιμοποιώντας ένα σαγηνευτικό ρυθμικό υπόβαθρο, ενώ το “Einmal, Am Rande Des Hains” είναι το κομμάτι με το πιο straight-forward συναίσθημα. Τέλος στο “Das Karussell”, με το οποίο κλείνει το άλμπουμ και που με τη μελωδία του ο σαξοφωνίστας δίνει την περιστροφική κίνηση του καρουζέλ, ο Hein επιφυλάσσει το πιο περιπετειώδες και παραμορφωμένο του σόλο.

www.patamusic.de

Tags: