Aaron Irwin, "A Room Forever"

Το ότι ένα άλμπουμ είναι εμπνευσμένο από το έργο κάποιου συγγραφέα δεν σημαίνει βέβαια ότι είναι απαραίτητο να το διαβάσει κανείς για να παρακολουθήσει τη μουσική. Όμως το πλήθος από εγκωμιαστικά σχόλια για τον Breece D'J Pancake και ιδίως η φράση του Kurt Vonnegut “δίνω τον λόγο της τιμής μου ότι είναι απλά ο καλύτερος συγγραφέας, ο πιο ειλικρινής που διάβασα ποτέ”, με έκαναν να αναζητήσω τα εντελώς άγνωστα για μένα διηγήματά του, που κατά σύμπτωση κυκλοφόρησαν μόλις πριν από τρεις μήνες από τις εκδόσεις Μεταίχμιο με τον τίτλο “Τριλοβίτες”. Η ανάγνωσή τους μού αποκάλυψε έναν μεγάλο συγγραφέα που δεν πρόλαβε να αναδείξει το ταλέντο του και φυσικά μου γνώρισε το περιβάλλον στο οποίο θέλησε να δώσει ήχο ο σαξοφωνίστας Aaron Irwin με την καινούρια δουλειά του “A Room Forever”.

Ο Pancake στην πολύ σύντομη ζωή του (αυτοκτόνησε λίγο πριν κλείσει τα 27) πρόλαβε να δημοσιεύσει μόλις έξι διηγήματα που μαζί με άλλα έξι τα οποία κυκλοφόρησαν μετά τον θανατό του αποτελούν όλο κι όλο το έργο του. Κι όμως στάθηκαν αρκετά για να τον παραλληλήσουν με τον Χέμινγουέι και τα τελευταία χρόνια έχουν μεταφραστεί σε πολλές γλώσσες. Στη θεματολογία του κυριαρχεί το τοπίο της Δυτικής Βιρτζίνια όπου μεγάλωσε και έζησε, και οι ήρωές του, όπως γράφει ο μεταφραστής Γιάννης Παλαβός, συνδέονται με την “ενοχική σχέση έλξης - απώθησης με την πατρική γη και το σύστημα αξιών που τη συνοδεύει”. Παγιδευμένοι στον τόπο τους επιζητούν -κατά κανόνα μάταια- να δραπετεύσουν και συχνά φέρονται με σκληρότητα στα ζώα ή ξεσπούν βάναυσα πάνω τους.

Ο Aaron Irwin κατάφερε να αποδώσει εξαιρετικά αυτήν την ατμόσφαιρα στις δώδεκα συνθέσεις του -καθεμιά φέρει και τον τίτλο ενός από τα διηγήματα- με θέματα που βρίσκονται κοντά στον ήχο της υπαίθρου και επιλέγοντας ένα κουαρτέτο χωρίς τύμπανα. Με τον Pete McCann στην κιθάρα, τον Matthew McDonald στο τρομπόνι και τον Thomson Kneeland στο κοντραμπάσο, ενώ ο ίδιος αν και το βασικό όργανο του είναι το άλτο σαξόφωνο, προτίμησε το κλαρινέτο, ένα από τα πιο “γήινα” και πιο κοντά στην ανθρώπινη φωνή όργανα.

Η παράφωνη αντίστιξη του τρομπονιού στην απλή κάντρι μελωδία που παίζει η κιθάρα και συνεχίζει το κλαρινέτο, στο εναρκτήριο κομμάτι που έδωσε και τον τίτλο του στο άλμπουμ, μοιάζει να δηλώνει τη διαρκή απειλή της ήττας και της ματαίωσης που κατατρώει τους ήρωες. Ομοίως τα γρήγορα, επαναλαμβανόμενα τρίηχα από το κλαρινέτο ακούγονται να πηγαίνουν κόντρα στον πένθιμο σκοπό του τρομπονιού στο “The Salvation Of Me”, ενώ στο “Time And Again” κλαρινέτο και μπάσο προσπαθούν να βάλουν σε τάξη το παραμορφωμένο παραλήρημα της κιθάρας και τους απειλητικούς βρυχηθμούς του τρομπονιού. Υπάρχουν όμως και στιγμές χωρίς την παραμικρή “παρέκκλιση”, όπως η μπαλάντα “Trilobites” που αποδίδει την αισιοδοξία του ήρωα ο οποιος τελικά καταφέρνει να νικήσει τους φόβους του, ή το αργόσυρτο “The First Day Of Winter” και το επιταχυνόμενο “The Honored Dead”, όπου φιγουράρει η εκφραστικότητα και η δεινότητα του Kneeland στο σολάρισμα. Μεγάλη η συνεισφορά σε ολόκληρο το άλμπουμ του Pete McCann, που με έναν ήχο συχνά μεταξύ Bill Frisell και John Abercrombie, είναι εξίσου δεξιοτέχνης και στην ηλεκτρική και την ακουστική κιθάρα.

http://aaronirwin.com

Tags: