Mostly Other People Do the Killing, “Mauch Chunk”

Είναι γνωστή η εμμονή των Mostly Other People Do The Killing με τις αναφορές στο παρελθόν. Μια εμμονή που εξωτερικεύεται με κάθε τρόπο. Πρώτα πρώτα φυσικά στη μουσική τους, που μπορεί να κινείται με απόλυτη φυσικότητα από το παραδοσιακό swing μέχρι τη free jazz, κι ύστερα στα εξώφυλλα των δίσκων τους που συχνά παραφράζουν το artwork ιστορικών άλμπουμ, ακόμη και στα κείμενα που τα συνοδεύουν, τα οποία υπογράφει υποτίθεται κάποιος Leonardo Featherweight (που πιθανότατα δεν είναι άλλος από τον leader τους), δίκην ενός σύγχρονου Leonard Feather. Όλα αυτά με φοβερή δεξιοτεχνία και φαντασία στο παίξιμο, αλλά και με μια γενναία δόση χιούμορ.

Με ηγέτη τον μπασίστα Moppa Elliott το μέγεθος του γκρουπ κυμαίνεται μεταξύ κουαρτέτου και κουιντέτου. Στο “Mauch Chunk”, ως συνήθως στην Hot Cup records του Elliott, οι MOPDtK εμφανίζονται ως κουαρτέτο, ακριβώς όπως έπαιξαν πριν από λίγο καιρό και στην Αθήνα, δηλαδή με τον Jon Irabagon στο σαξόφωνο, τον Kevin Shea στα τύμπανα και νεότερο μέλος τον πιανίστα Ron Stabinsky. Καθένα από τα επτά κομμάτια, όλα συνθέσεις του μπασίστα, επιχειρεί να σκιαγραφήσει και μια προσωπικότητα: τον Henry Threadgill, τον Caetano Veloso, τον Dave Holland, τον Will Connell, τον Sonny Clark, τον ημιεπαγγελματία τραγουδιστή και γείτονα του Elliot Frank Fonseca και τον -μόνο μη μουσικό- χορευτή Brieane Beaujolais. Οι τίτλοι που επέλεξε ο Elliott είναι ονομασίες πόλεων στην περιοχή της Πενσυλβάνια, όπου γεννήθηκε, και σε μερικές περιπτώσεις φαίνεται να μην έχουν καμιά σχέση με τα πρόσωπα που τιμούνται. Η ονοματολογία όμως δεν σταματά εδώ. Το κομμάτι που έδωσε τον τίτλο του στο άλμπουμ προέρχεται από την παλιά ονομασία μιας κωμόπολης που μετονομάστηκε σε Jim Thorpe προς τιμήν ενός σπουδαίου αμερικανού αθλητή στις αρχές του προηγούμενου αιώνα, θέμα το οποίο εξιστορεί εκτενώς ο Featherweight (...), χωρίς να μπει στον κόπο να κάνει την παραμικρή αναφορά στο προκείμενο, σε αυτό δηλαδή που ακούμε. Τη μουσική που σε αυτό το άλμπουμ περισσότερο από κάθε φορά έχει τις ρίζες της στο hard και το post-bop, γεγονός στο οποίο φαίνεται να έχει συντελέσει καθοριστικά η προσθήκη του Stabinsky που μοιράζεται με τον Irabagon το μεγαλύτερο μέρος των αυτοσχεδιασμών. Με δυνατή straight ahead κίνηση και κάπου κάπου με λάτιν ρυθμό, κάθε κομμάτι ξεκινά με εντελώς συγκεκριμένη μελωδία και φόρμα, με τα αυτιά μας να συλλαμβάνουν κάθε τόσο το πέρασμα από κάποιο γνωστό θέμα, ενώ ο Irabagon στο άλτο είναι εφοδιασμένος με ένα ανεξάντλητο οπλοστάσιο από ακολουθίες φράσεων και τεχνικές. Στην εξέλιξη, μελωδία, αρμονία και ρυθμός αποδομούνται και επανέρχονται διαρκώς, δίνοντας την εντύπωση ότι το γκρουπ έχει τα μέσα και την άνεση να κάνει στην κυριολεξία τα πάντα και να κινείται κατά βούληση προς οποιαδήποτε κατεύθυνση. Ακριβώς σε αυτό το σημείο βρίσκεται ό,τι κάνει τους MOPDtK ένα από τα πιο ξεχωριστά σχήματα που έχουν εμφανιστεί εδώ και καιρό. Στο ότι αφομοιώνουν και μεταλλάσσουν σχεδόν τα πάντα, όχι μόνο χωρίς ίχνος ακαδημαϊσμού, αλλά μεταφέροντας στον ακροατή τον ενθουσιασμό και το κέφι που νιώθουν οι ίδιοι.

www.moppaelliott.com

Σχετικά στο JazzBuzz:

Tags: