Jon Irabagon

Δύσκολο να παρακολουθήσει κανείς τα βήματα του Jon Irabagon χωρίς να εκπλήσσεται κάθε φορά με την πληθωρικότητα του ταλέντου του. Εδώ και δέκα περίπου χρόνια βρίσκεται σε ένα διαρκές δημιουργικό κρεσέντο είτε με τις προσωπικές του δουλειές, είτε με τα πολλά γκρουπ στα οποία είναι βασικός συντελεστής, με πρώτο φυσικά τους Mostly Other People Do the Killing, αλλά και τους Big Five Chord του Jon Lundbom, το τρίο του Barry Altschul, το κουιντέτο της Mary Halvorson και πολλά ακόμη, ενώ η δισκογραφία του ως sideman είναι κι αυτή εκτενής. Από το 2012 ξεκίνησε την Irrabagast Records με την οποία κυκλοφόρησε την ίδια μέρα δύο νέα άλμπουμ.

Το Behind the Sky” κινούμενο μεταξύ hard bop και post bop, καλύπτει τη mainstream πλευρά του σαξοφωνίστα. Το σχήμα του είναι ένα κουιντέτο όπου σε πρώτη θέση φιγουράρει ο Tom Harrell στην τρομπέτα και το φλούγκελχορν και συμπληρώνεται από τον Luis Perdomo στο πιάνο, τον Yasushi Nakamura στο κοντραμπάσο και τον Rudy Royston στα τύμπανα. Με τέτοιο έμψυχο δυναμικό και έντεκα όμορφες δικές του συνθέσεις το αποτέλεσμα δεν θα μπορούσε να είναι κάτι λιγότερο από εξαιρετικό. Όπως μας πληροφορεί με ένα σύντομο σημείωμα, πηγή έμπνευσης για το υλικό αυτό στάθηκε η απώλεια κάποιων αγαπημένων του προσώπων και προφανώς για τον λόγο αυτό το εξώφυλλο του CD είναι εντελώς λιτό και “σοβαρό”, χωρίς καμιά ένδειξη από το σύνηθες παιχνίδι του σαξοφωνίστα με τις λέξεις, τις αναφορές και τις παραφράσεις. Όμως το δυνατό σουινγκάρισμα δεν υποχωρεί ούτε προς στιγμήν και η όλη ατμόσφαιρα δείχνει να εξυμνεί τη ζωή, ακόμη και στις όχι λίγες περιπτώσεις που η αρχική διάθεση δείχνει “προς τα μέσα” (“Eternal Springs”, “Music Box Song”, “Still Water”, “Obelisk”, “100 Swimmers”). Η πιο εσωτερική στιγμή έρχεται με το “Lost Ship at the end of Sea”, ένα μελαγχολικό ντουέτο για σοπράνο σαξόφωνο και πιάνο.

Σε εκ διαμέτρου αντίθετη κατεύθυνση το “Inaction is an Action”, ηχογραφημένο σε μια εκκλησία του Σικάγο, είναι ένα άλμπουμ όπου ο Irabagon πειραματίζεται μόνος με το σοπρανίνο σαξόφωνο. Το λογοπαίγνιο του τίτλου και η “νεκρή φύση με σοπρανίνο” στο εξώφυλλο προϊδεάζουν ότι δεν πρόκειται για κάτι συνηθισμένο. Έχοντας το πεδίο ανοιχτό, μιας και το όργανο αυτό και μάλιστα ασυνόδευτο δεν έχει μεγάλη προϊστορία, δοκιμάζει τις δυναμικές και τα όριά του με κάθε τρόπο: με κυκλική αναπνοή, με multiphonics, με χτυπήματα της γλώσσας, με σφυρίγματα και βρυχηθμούς, παίζοντας μόνο με το επιστόμιο, παίζοντας χωρίς το επιστόμιο και πάει λέγοντας... Με αυτή την οπτική λοιπόν πρέπει να προσεγγιστούν αυτές οι ακραίες δοκιμές που συντελούν ένα κάθε άλλο παρά εύκολο και προσιτό άκουσμα.

www.jonirabagon.com

Tags: