Olavi Trio “Oh, La Vie!”

Φωτογραφία: Jori Grönroos

Είκοσι χρόνια απέχει διαδοχικά η ηλικία του ενός μέλους από το άλλο σε αυτό το τρίο από τη Φινλαδία: στα 74 του ο μπασίστας Teppo Olavi Hauta-aho, στα 55 ο τρομπονίστας Jari Olavi Hongisto, στα 34 ο ντράμερ Niilo Olavi Louhivuori. Κοινό στοιχείο, πέρα από το μεσαίο τους όνομα στο οποίο οφείλεται και το όνομα του γκρουπ, η αγάπη για τον ελεύθερο αυτοσχεδιασμό. Στα δέκα χρόνια που δουλεύουν μαζί έχουν καταλήξει σε τρία πράγματα που αποτελούν τον άξονα της συνεύρεσής τους: όχι πρόβες, όχι παρτιτούρες, απόλυτη ισονομία ανάμεσα στους ρόλους τους. Από το 2004 που έπαιξαν για πρώτη φορά μαζί “περηφανεύονται” ότι δεν έχουν κάνει ούτε μια πρόβα. Όπως λέει ο Hauta-aho, που για μια τριετία (1997-1999) δούλεψε με τον Cecil Taylor, “όταν η μουσική δεν έχει προηγουμένως προβαριστεί, οι μουσικοί αναγκάζονται να ακούν προσεκτικά ο ένας τον άλλο και έτσι προκύπτει πραγματικά δημιουργική συνεργασία”.

Παρά τον τίτλο “Triologia”, στο πρώτο τους CD συμμετείχαν επιπλέον τρία γνωστά ονόματα της φινλανδέζικης σκηνής, ο βετεράνος σαξοφωνίστας Juhani Aaltonen και οι πολύ νεότεροί του Kalle Kalima (κιθάρα) και Verneri Pohjola (τρομπέτα). Για τον λόγο αυτό με το Oh, La Vie!” -και αυτό στην πάντα δραστήρια και υψηλής αισθητικής εταιρεία TUM του Petri Haussila- αποκτάμε ουσιαστικά για πρώτη φορά μια ολοκληρωμένη εικόνα της ταυτότητας του τρίο. Εξαιτίας της φύσης των τριών οργάνων ο ήχος κινείται συνήθως σε χαμηλές συχνότητες. Η ηχογράφηση έγινε πριν από δύο χρόνια, εννοείται μια και έξω, σε ένα στούντιο του Ελσίνκι. Στην πλειοψηφία τους τα 13 κομμάτια του άλμπουμ είναι αυτοσχέδια και συνεπώς αποτέλεσμα συλλογικού αυτοσχεδιασμού. Κάτι που γίνεται αμέσως αντιληπτό ακούγοντας τους ατμοσφαιρικούς πειραματισμούς του “Sideways” και του “Whisperer”, ή τους up tempo καταιγισμούς του “Hurry Up” και του “Oh, La Vie!”. Χωρίς συμβατική αρμονική δομή, τονικό κέντρο και την παραδοσιακή λειτουργία μεταξύ front line και rhythm section, οι τρεις συνεργάτες ακούν, αντιδρούν, ανταποκρίνονται και παραδίνονται στη διαδικασία της αλληλεπίδρασης. Υπάρχουν βέβαια και κομμάτια που έχουν βασιστεί σε κάποιες λίγο-πολύ προετοιμασμένες ιδέες, όπως το “Chaplin” ή το “Forest Walk”. Σε αυτά ειδικά οι μελωδίες είναι πιο δυνατές, πιο απτές και πιο εύκολο να τις ακολουθήσουν τα λιγότερο εξοικειωμένα αυτιά. Μοναδική ξένη σύνθεση το “Kun Ilta Ehtii”, ένα τάνγκο του ρώσικης καταγωγής Robert Von Essen, τη μελωδία του οποίου παίζει εξ ολοκλήρου άρκο στο κοντραμπάσο ο Hauta-aho, με εντελώς ελεύθερη συνοδεία από το τρομπόνι και τα τύμπανα.

http://www.tumrecords.com

Tags: