Noah Preminger, “Pivot: Live at the 55 Bar”

Φωτογραφία: Sam Robles

O Noah Preminger μπήκε φουριόζος στη δισκογραφία από τα 22 του, αμέσως μόλις αποφοίτησε από το New England Conservatory το 2008. Από το πρώτο εκείνο άλμπουμ “Dry Bridge Road” (Nowt Records) το ρεπερτόριό του βασιζόταν σε προσωπικές συνθέσεις, κάτι που συνεχίστηκε με το Before the Rainτο 2011 και το Haywireτο 2013 (και τα δύο για την Palmetto).

Η τέταρτη δουλειά του “Pivot: Live at the 55 Bar” είναι αρκετά διαφορετική από όσα έχει κάνει μέχρι σήμερα. Είναι η πρώτη του ζωντανή ηχογράφηση και η πρώτη ανεξάρτητη δική του παραγωγή. Για πρώτη φορά (δισκογραφικά τουλάχιστον) επέλεξε ένα κουαρτέτο με δύο πνευστά -το τενόρο του και την τρομπέτα τού Jason Palmer- και ένα ελλειπτικό rhythm section που αποτελείται μόνο από το κοντραμπάσο του Kim Cass και τα τύμπανα του Ian Froman. Τέλος επίσης για πρώτη φορά αφοσιώνεται σε υλικό που έχει γράψει όχι ο ιδιος, αλλά ο μπλουζίστας Bukka White. Αν μη τι άλλο εντελώς απροσδόκητη επιλογή, όχι όμως αν διαβάσουμε τι λέει ο Preminger: “Εδώ και λίγα χρόνια στην ουσία η μόνη μουσική που ακούω είναι Delta blues, έχω κόλλημα με αυτά. Αγαπώ όλη εκείνη την τιμιότητα και το συναίσθημα της μουσικής, τη φρασεολογία της που είναι γεμάτη ψυχή. Με συγκινεί και μόνο ο ήχος της φωνής του Bukka White”.

Δύο από τα πιο γνωστά τραγούδια του μπλουζίστα, το “Parchman Farm Blues” και το “Fixin' to Die Blues” αρκούν για ολόκληρο το σετ. Στην πραγματικότητα βέβαια τα δύο τραγούδια είναι μόνο η αφορμή για ό,τι ακολουθεί, αφού η “εκτέλεση” του καθενός διαρκεί κάτι παραπάνω από μισή ώρα και μετά την εισαγωγή όλα ξεφεύγουν. Η επιλογή της συγκεκριμενης μορφής κουαρτέτου, που αναπόφευκτα οδηγεί στο πρώτο σχήμα του Ornette Coleman, δεν είναι βέβαια τυχαία. Με τον ίδιο τρόπο που ο Ornette, παρόλο που βάση του ήταν το blues feeling, δεν περιοριζόταν από την αρμονική δομή και το τονικό κέντρο, αλλά κινούνταν όπου τον οδηγούσε η μελωδία, ο Preminger και το κυαρτέτο του παίρνουν έναυσμα από το αρχέγονο μπλουζ, που το μετατρέπουν σε ορμή για να απελευθερώνουν ασταμάτητα ωμή ενέργεια. Στο ξεκίνημα και των δύο κομματιών με σχεδόν πανομοιότυπο τρόπο, το θέμα παραλλάσσεται για αρκετή ώρα ταυτόχρονα από τα πνευστά. Αμέσως μετά, Preminger, Palmer και Cass αυτοσχεδιάζουν, δίνοντας ο ένας τη σκυτάλη στον επόμενο, μόνο όταν έχει εξαντλήσει κάθε εκφραστικό μέσο που διαθέτει στη διήγηση της ιστορίας του, ενώ η ρυθμική μηχανή του Froman έχει ανελέητη δύναμη και διάρκεια. “Παίξαμε πολύ δυνατά για τον κόσμο που ήταν μέσα στο 55 Bar”, λέει ο σαξοφωνίστας, “αλλά ήθελα να έχουμε στον δίσκο αυτή την ένταση και τον φορτωμένο ήχο... έτσι ώστε όταν τον ακούς στο σπίτι να αισθάνεσαι ότι έχεις ακριβώς μπροστά σου την μπάντα”. Με όποιον τρόπο κι αν συμβαίνει είναι τύχη να έχεις μπροστά σου μια τέτοια μπάντα.

www.noahpreminger.com

Tags: 
Ο Noah Preminger και το κουαρτέτο του σε ένα κομμάτι του Ornette Coleman.